Oficjalna wizyta Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego w Republice Indii, zapowiadana jako nowy rozdział w relacjach Warszawy z liderem Globalnego Południa, przebiega w atmosferze, która daleka jest od standardów kurtuazji dyplomatycznej. To, co miało być misją gospodarczą i polityczną, mającą na celu zacieśnienie współpracy w sektorze obronnym oraz technologicznym, zostało niespodziewanie przyćmione przez incydent, który komentatorzy określają mianem poważnego nietaktu, a środowiska opozycyjne wprost nazywają skandalem dyplomatycznym. Szef polskiej dyplomacji, znany ze swojego bezkompromisowego języka i aktywności w mediach społecznościowych, po raz kolejny stał się bohaterem nagłówków, jednak tym razem kontekst sytuacji może mieć realne przełożenie na chłodniejsze relacje z jednym z najważniejszych mocarstw azjatyckich.
Źródłem kontrowersji stało się wystąpienie ministra oraz jego zachowanie podczas jednego z kluczowych paneli dyskusyjnych z udziałem indyjskich elit politycznych i eksperckich. Zamiast skupić się na dyplomacji ekonomicznej i poszukiwaniu punktów wspólnych, Radosław Sikorski zdecydował się na retorykę, która w Nowym Delhi została odebrana jako próba pouczania gospodarzy w kwestiach ich suwerennej polityki zagranicznej, zwłaszcza w kontekście relacji z Rosją i trwającej wojny na Ukrainie. Indie, które od początku konfliktu konsekwentnie utrzymują status państwa niezaangażowanego, balansując między Zachodem a Moskwą, są wyczulone na wszelkie próby zewnętrznego nacisku czy moralizowania. Słowa polskiego ministra, sugerujące konieczność radykalnej zmiany kursu przez Indie, zostały odebrane przez miejscową dyplomację jako naruszenie protokołu i brak zrozumienia dla skomplikowanej układanki geopolitycznej regionu.
Reakcja w kraju była natychmiastowa i niezwykle ostra. Przedstawiciele opozycji parlamentarnej wskazują, że styl prowadzenia polityki zagranicznej przez obecnego szefa resortu przynosi Polsce więcej szkód niż korzyści, a incydent w Indiach jest dowodem na brak profesjonalizmu i nadmierną egzaltację urzędnika państwowego tej rangi. Krytycy podkreślają, że wizyty w państwach o tak silnej pozycji i odmiennej kulturze politycznej wymagają niezwykłej precyzji i wyczucia, których w tym przypadku zabrakło. Zamiast budować mosty dla polskiego biznesu i przemysłu zbrojeniowego, który upatruje w Indiach potężnego rynku zbytu, wizyta stała się pożywką dla medialnych spekulacji o jakości polskiej służby dyplomatycznej. Wskazuje się, że publiczne strofowanie partnerów na ich własnym terytorium jest w dyplomacji błędem kardynalnym, który może skutkować "zamrożeniem" kontaktów na długie miesiące.
Resort spraw zagranicznych stara się tonować nastroje, tłumacząc, że wypowiedzi ministra były wyrazem troski o globalne bezpieczeństwo i przestrzeganie prawa międzynarodowego, co jest stałym elementem polskiej racji stanu. Niemniej jednak, w kuluarach mówi się o konsternacji, jaką zachowanie polskiej delegacji wywołało wśród gospodarzy. Indie, będące piątą gospodarką świata, są partnerem trudnym i wymagającym, a relacje z nimi opierają się na wzajemnym szacunku i unikaniu kontrowersyjnych tematów w świetle kamer. Obecny "skandal", niezależnie od intencji ministra, kładzie się cieniem na merytorycznej części wizyty, spychając na dalszy plan podpisane memoranduma i ustalenia gospodarcze. Pozostaje pytanie, czy ten dyplomatyczny dysonans uda się szybko wyciszyć, czy też zostanie on zapamiętany w Nowym Delhi jako przykład europejskiej arogancji wobec partnerów z Azji.
