Decyzja Polskiego Związku Narciarskiego o powierzeniu odpowiedzialnej funkcji szkoleniowej Maciejowi Maciusiakowi stała się jednym z głównych tematów dyskusji w środowisku skoków narciarskich, zwłaszcza w kontekście trwających poszukiwań optymalnej formy przez zaplecze pierwszej reprezentacji. Głos w sprawie zabrał prezes związku, Adam Małysz, który w jednoznacznych słowach odniósł się do roszad w sztabie szkoleniowym, ucinając spekulacje na temat rzekomych konfliktów czy braku koncepcji. W ocenie sternika polskiego narciarstwa, ruch ten nie był działaniem doraźnym, lecz przemyślaną strategią mającą na celu wykrzesanie nowego potencjału z zawodników, którzy w obecnym systemie szkoleniowym napotkali na bariery rozwojowe. Małysz podkreśla, że wybór Maciusiaka to przede wszystkim odpowiedź na potrzeby samych skoczków, dla których postać tego charyzmatycznego szkoleniowca ma stanowić impuls do przełamania sportowego impasu.
Kluczowym argumentem podnoszonym przez Adama Małysza jest specyficzna relacja i autorytet, jakim Maciej Maciusiak cieszy się wśród zawodników kadry B oraz szeroko pojętego zaplecza. Szkoleniowiec ten, znany ze swojej "twardej ręki", ale i doskonałego oka technicznego, wielokrotnie udowadniał, że potrafi pracować z trudnymi charakterami i wyciągać z kryzysu skoczków skazywanych na przeciętność. Prezes PZN zwraca uwagę, że dla grupy zawodników, która znalazła się w cieniu sukcesów kadry A, zmiana trenera jest czymś więcej niż tylko korektą personalną – to sygnał, że związek nie spisał ich na straty. Małysz w swojej wypowiedzi sugeruje, że dla wielu z nich powrót do współpracy z Maciusiakiem jest powrotem do sprawdzonych metod i komunikacji, która w przeszłości przynosiła wymierne efekty w postaci punktów Pucharu Kontynentalnego czy nawet Pucharu Świata.
Sytuacja w polskich skokach, mimo sukcesów liderów, wymaga ciągłego monitorowania stanu "drugiego garnituru", bez którego niemożliwa jest naturalna wymiana pokoleniowa. Adam Małysz, sam będący legendą tej dyscypliny, doskonale rozumie mechanizmy rządzące psychiką sportowca w momencie kryzysu formy. Jego poparcie dla Maciusiaka jest więc wotum zaufania dla polskiej myśli szkoleniowej, która w ostatnich latach musiała ustępować miejsca koncepcjom zagranicznym. Wypowiedź prezesa można odczytywać jako próbę znalezienia złotego środka między innowacjami wprowadzanymi przez główny sztab a tradycyjnym, rzemieślniczym podejściem, które reprezentuje nowy-stary opiekun zaplecza. Małysz liczy, że efekt "nowej miotły" zadziała natychmiastowo, a zdrowsza rywalizacja wewnątrz grupy napędzi również liderów kadry A.
Nominacja ta niesie ze sobą jednak spory bagaż odpowiedzialności. Prezes PZN nie ukrywa, że oczekiwania wobec Macieja Maciusiaka są konkretne i dotyczą przede wszystkim stabilizacji formy jego podopiecznych. Czas eksperymentów się skończył, a zbliżające się kluczowe imprezy sezonu wymagają szerokiej ławki rezerwowych gotowych do rywalizacji na najwyższym poziomie. Komentarz Małysza kończy się konkluzją, że w sporcie wyczynowym sentymenty odgrywają drugoplanową rolę, a ostatecznym weryfikatorem słuszności tej decyzji będą wyniki na skoczni. Niemniej jednak, dla samych zawodników, którzy otrzymali jasny sygnał wsparcia, postawienie na znanego im trenera może być psychologicznym punktem zwrotnym, na co mocno liczą władze związku.
