Na linii Waszyngton–Kopenhaga znów iskrzy, a przedmiotem sporu pozostaje największa wyspa świata – Grenlandia. W obliczu rosnącego napięcia między naszym kluczowym sojusznikiem militarnym (USA) a strategicznym partnerem energetycznym (Dania), polska dyplomacja staje przed wyzwaniem, które najlepiej rozwiązuje strategia milczenia. Eksperci są zgodni: wpychanie się Warszawy w ten arktyczny konflikt byłoby błędem w sztuce. Jak brutalnie szczerze oceniają komentatorzy: „Polska nie ma żadnego interesu, żeby gdzieś tam wskakiwać”.
Oś konfliktu jest jasna i niebezpieczna. Stany Zjednoczone, patrząc na topniejące lody Arktyki, widzą w Grenlandii nie tylko kluczową bazę wojskową Thule, ale przede wszystkim skarbnicę metali ziem rzadkich i nową autostradę handlową, której nie chcą oddać Chinom ani Rosji. Naciski na Danię, by zwiększyła amerykańskie wpływy na wyspie – czy to gospodarcze, czy militarne – są coraz mniej subtelne. Dla Kopenhagi to kwestia suwerenności i dumy narodowej. Dania, choć mała, potrafi twardo powiedzieć „nie”, co w Waszyngtonie wywołuje irytację.
Gdzie w tym wszystkim jest Polska? W bardzo niewygodnym rozkroku. Z jednej strony mamy Stany Zjednoczone – gwaranta bezpieczeństwa wschodniej flanki NATO. Z drugiej Danię – państwo, z którym łączy nas życiodajna pępowina energetyczna w postaci gazociągu Baltic Pipe. Każde opowiedzenie się po jednej ze stron grozi stratami. Poparcie USA mogłoby zostać odebrane w Kopenhadze jako zdrada europejskiej solidarności i uderzenie w partnera, od którego zależy nasze bezpieczeństwo gazowe. Stanięcie murem za Danią mogłoby zostać w Waszyngtonie odczytane jako brak lojalności w kluczowej dla Amerykanów rozgrywce o dominację globalną.
Dlatego właśnie polska racja stanu w tej sprawie brzmi: „nie nasza wojna”. Włączenie się w ten spór w roli samozwańczego mediatora czy aktywnego uczestnika nie przyniosłoby Warszawie żadnych korzyści, a jedynie ryzyko. Polska dyplomacja słusznie zakłada, że nasze zasoby polityczne są ograniczone i muszą być w całości skoncentrowane na Wschodzie – na wspieraniu Ukrainy i powstrzymywaniu rosyjskiego imperializmu. Rozpraszanie uwagi na Arktykę, gdzie nie mamy bezpośrednich narzędzi oddziaływania (floty lodołamaczy czy terytoriów zamorskich), byłoby trwonieniem kapitału.
Sprawa Grenlandii to klasyczny przykład "wielkiej gry" mocarstw, w której średni gracze mogą jedynie stracić. Decyzja o zachowaniu bezpiecznego dystansu i niekomentowaniu napięć między sojusznikami jest dowodem na dojrzałość polskiej polityki zagranicznej. W tym przypadku brak stanowiska jest najlepszym stanowiskiem. Niech Waszyngton i Kopenhaga wyjaśnią to sobie sami – Warszawa ma wystarczająco dużo problemów bliżej własnych granic.
