To miało być zupełnie inne popołudnie przy Alei Piłsudskiego. Mecz, który w założeniach zarządu i marzeniach kibiców miał stanowić manifest siły odmienionego, dofinansowanego Widzewa, zamienił się w spektakl bezradności, który brutalnie zweryfikował mocarstwowe plany łódzkiego klubu. Artykuł opublikowany na łamach Sport.pl nie pozostawia na drużynie suchej nitki, malując obraz zespołu, który – mimo milionowych inwestycji i głośnych transferów – na murawie przypominał raczej przypadkową zbieraninę niż pretendentów do europejskich pucharów. Tytułowa "katastrofa" to nie hiperbola, lecz chłodna ocena tego, co wydarzyło się na boisku, gdzie papierowa wartość składu zderzyła się z twardą, ligową rzeczywistością.
Dziennikarze punktują przede wszystkim rażący dysonans między kwotami wydanymi na budowę kadry a jakością prezentowaną w grze. Widzew, który w ostatnich oknach transferowych nie szczędził środków, ściągając zawodników z CV teoretycznie gwarantującym jakość, zaprezentował futbol pozbawiony pomysłu, chemii i – co dla łódzkiej publiczności najboleśniejsze – charakteru. Zamiast zapowiadanej dominacji i nowoczesnej taktyki, kibice obejrzeli chaos w defensywie i rażącą nieskuteczność w ataku. Okazuje się, że "drużyna za miliony euro" to wciąż tylko zlepek indywidualności, które nie potrafią funkcjonować jako jeden organizm, gdy przychodzi im zmierzyć się z dobrze zorganizowanym, choć tańszym rywalem.
Krytyka skupia się nie tylko na samych piłkarzach, którzy wyglądali na sparaliżowanych presją lub po prostu nieprzygotowanych motorycznie, ale uderza również w pion sportowy i sztab szkoleniowy. Autorzy tekstu stawiają tezę, że strategia budowania zespołu oparta na drogich nazwiskach, bez zadbania o odpowiedni balans taktyczny i mentalny, jest drogą donikąd. Mecz ten obnażył braki w komunikacji między formacjami i brak lidera, który w trudnym momencie potrafiłby wstrząsnąć zespołem. Na boisku widzieliśmy drogich solistów, którzy fałszowali przy każdej próbie zagrania zespołowej akcji.
Reakcja trybun "Serca Łodzi" była wymowna. Gwizdy, które żegnały schodzących do szatni piłkarzy, są najdobitniejszym recenzentem tego widowiska. Kibice Widzewa, znani z fanatycznego oddania i bicia rekordów frekwencji, mają prawo czuć się oszukani. Płacą za produkt premium, a otrzymują wyrób piłkopodobny. Klęska ta jest sygnałem alarmowym dla włodarzy klubu: pieniądze mogą kupić umiejętności, ale nie kupią waleczności i zgrania. Jeśli sztab szkoleniowy błyskawicznie nie znajdzie sposobu na sklejenie tych drogich elementów w jedną całość, ambitny projekt Widzewa może zakończyć się spektakularną katastrofą nie tylko w jednym meczu, ale w całym sezonie. Dziś w Łodzi zamiast szampana pije się gorzką pigułkę rozczarowania.
